เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190
"ปลาดอนหยกตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนี้ จะเป็นสิ่งที่ฉันจัดการไหวได้ยังไงเล่า?"
"ทีแรกฉันกะว่าจะขึ้นฝั่งแล้วยอมเสียเงินสักหนึ่งหยวนจ้างคนช่วยชำแหละให้ แต่ตอนนี้..."
เฉินฮุยมองท่าเรือที่เงียบเหงากว่าปกติเป็นครั้งแรก รู้สึกกดดันขึ้นมาไม่น้อย
"เสียเงินหนึ่งหยวนเพื่อชำแหละปลาตัวเดียวเนี่ยนะ? เธอแน่ใจนะ?" อู๋สุ่ยเซิงเอ่ยทักขึ้นด้วยความฉงน
"ทำไมล่ะครับ? หรือว่าลุงเขยเตรียมตัวมาหารายได้เสริมตรงนี้เหรอครับ?" เฉินฮุยย้อนถาม
"ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะชำแหละไหวหรอกนะ!"
"รอก่อน เดี๋ยวฉันไปหาคนมาช่วยให้!"
อู๋สุ่ยเซิงพูดจบ ก็หันหลังกลับไปร้องเรียกบรรดาเศรษฐินีผู้มั่งคั่งหลายคนที่ยืนรอเอาเนื้อปลาอยู่ให้รอสักครู่
จากนั้นก็ผละจากเรือประมงรีบร้อนวิ่งตรงไปยังอีกด้านหนึ่งของท่าเรือ