กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162
"อืม! ใช่ครับ" เฉินฮุยเอ่ยตอบอย่างจริงจัง
อีกฝ่ายก็บอกไม่ถูกว่าดีใจหรือโกรธ เอาเป็นว่าถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
เดินก้าวยาว ๆ ไปทางห้องรับแขก พลางเดินพลางเอ่ยว่า "ฉันชื่อหวงเหวินเชี่ยน แล้วคุณล่ะ"
"เฉินฮุย"
หวงเหวินเชี่ยนนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก แล้วผายมือส่งสัญญาณให้เฉินฮุยมานั่งที่ฝั่งตรงข้าม
จากนั้นเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ว่า "คุณกับป้าของฉันเป็นอะไรกันเหรอ"
"เรื่องนี้มันสำคัญด้วยเหรอ"
จู่ ๆ ก็ถูกซักไซ้ไล่เลียง เฉินฮุยจึงเกิดความรู้สึกต่อต้านขึ้นมาเล็กน้อย
"คุณไม่ใช่ญาติทางบ้านเราแน่นอน เพื่อนของป้าก็ไม่น่าจะอายุยังน้อยขนาดนี้"