กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 155
"โอ๊ย ตกใจหมดเลย"
เห็นอานเหวินอี้แล้ว อานเหวินจิ้งก็ถอนหายใจออกมาโล่งอก
ตบหน้าอกปลอบประโลมดวงใจดวงน้อยที่เพิ่งตกใจกลัว แล้วตะโกนเสียงดังให้อานเหวินอี้รออยู่กับที่
ปีนลงมาจากต้นไม้ด้วยความรวดเร็ว ปัดใบไม้และเปลือกไม้ที่ติดอยู่บนตัวออกไป
"เด็กคนนี้ไปอยู่ไหนซะแล้วล่ะเนี่ย?" เฉินฮุยเอ่ยพลางช่วยปัดแมลงตัวหนึ่งที่เกาะอยู่ด้านหลังของอานเหวินจิ้งออกให้
"อ้อมไปทางหลังร่องหุบเขาด้านหน้าโน่นแล้ว ตกใจแทบตาย เดี๋ยวต้องด่าสักยกให้เข็ด!"
อานเหวินจิ้งแบกหาบหญ้าครึ่งเข่งของตัวเองขึ้นมา "พวกเราไปตัดหญ้ากันก่อนเถอะ เดี๋ยววิ่งหนีไปไกลกว่านี้อีก"
"อืม"
เฉินฮุยพยักหน้าแล้วแบกเข่งของตัวเองขึ้นมาเช่นกัน