กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 114
"เฮ้อ ฉันได้ยินแล้ว!"
เฉินฮุยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา
เขาจูบเบา ๆ บนริมฝีปากแดงระเรื่อของอานเหวินจิ้ง ลุกขึ้นเดินออกไปใช้น้ำเย็นล้างหน้าจนสดชื่น
จากนั้นจึงหยิบไฟฉายกับปืนที่แขวนไว้หลังประตู เปิดประตูเดินออกไป
อานเหวินจิ้งขยับตัวอย่างรวดเร็วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินตามออกมาด้วยความระมัดระวัง
เจ้าหมาป่าไฉถูกกับดักที่เฉินฮุยผูกไว้จับตัวไว้ได้อย่างพอดิบพอดี หัวห้อยแนบติดพื้น ขาหลังถูกเชือกห้อยต่องแต่งอยู่กับขื่อบ้านที่ยื่นยาวออกมาด้านข้าง
พอเห็นคนเดินเข้ามา มันก็ดิ้นรนด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม
"ร้องโวยวายบ้าอะไรของแกวะ? แม่มเอ๊ย!"
เฉินฮุยอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาคำหนึ่ง ยกไฟฉายส่องกราดแล้วเดินเข้าไปใกล้เพื่อสังเกตการณ์ดูอีกนิด