เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110
พรืด!
เฉินเสี่ยวเฉียว ที่ยืนรอ เฉินฮุย อยู่ตั้งนานทนไม่ไหวหัวเราะพรวดออกมา ตบไหล่ เฉินฮุย แล้วพูดว่า "นายจะให้ฉันพูดว่ายังไงดีล่ะเนี่ย เขาทำดีด้วยหน่อยก็ดันทำตัวไม่ถูกซะงั้น"
เฉินฮุย มองหน้า เฉินเสี่ยวเฉียว แล้วเอ่ยถามว่า "ถ้าอยู่ ๆ อาต้าเฉียว ทำดีด้วยแล้วส่งยิ้มหวานหยดให้นายบ้างล่ะ..."
เฉินเสี่ยวเฉียว ลองจินตนาการตามแล้วสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที
แบบนั้นมันก็น่ากลัวชะมัดเลยนี่นา
เฉินต้าเฉียว ถูกสองคนนี้ปั่นจนเสียหน้า จึงพูดตัดบทด้วยความเก้อเขินว่า "เดี๋ยวค่อยมากินข้าว!" พูดจบก็สะบัดก้นเดินหนีไปเลย
"เอ้า แบบนี้ค่อยรู้สึกโล่งอกหน่อยว่าไหมล่ะ?" เฉินฮุย เอ่ยถาม
เฉินเสี่ยวเฉียว พยักหน้ารับเป็นการเห็นด้วย
"ว่าแต่ ผู้ใหญ่บ้าน กับ อาต้าเฉียว เมื่อกี้เขาหายหัวไปไหนกันมาวะเนี่ย"