เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 85
เมื่ออานเหวินจิ้งลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน แววตาของเธอก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เมื่อพบว่าเป็นเฉินฮุย ทั้งร่างก็ผ่อนคลายลงแล้วส่งยิ้มบางๆ แววตาทั้งใสกระจ่างและสุกสกาว
ภาพนั้นทำให้หัวใจของเฉินฮุยอ่อนยวบลงทันที อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงไปจุมพิตริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธอ
มือข้างหนึ่งสอดเลาะไปตามเอวอ้อมไปด้านหลังอย่างคุ้นเคย เตรียมจะโชว์ลีลาเด็ดถอดตะขอด้วยมือเดียวเสร็จสรรพในพริบตาให้อานเหวินจิ้งได้เห็นเป็นขวัญตา
คลำหาอยู่ด้านหลังอยู่สองสามรอบ แต่กลับสัมผัสได้เพียงเนื้อผ้าชิ้นเดียวที่ไร้รอยต่อ และไม่พบรอยตะขอเลยแม้แต่น้อย
แบบสำหรับเด็กนักเรียนงั้นเหรอ?
"ถึงกับเป็นแบบนี้เลยเหรอเนี่ย?" เฉินฮุยหัวเราะออกมาด้วยความแปลกใจแกมจนปัญญา
ในที่สุดอานเหวินจิ้งก็มีโอกาสได้พูดขึ้นมาอีกครั้ง เธอดันตัวเขาให้ออกห่างไปเล็กน้อย
"อืม?!" เฉินฮุยส่งเสียงอย่างไม่เข้าใจ