กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67
สุมฟืนอะไรพวกนี้เป็นเรื่องง่ายที่สุด ก่อนกินข้าวก็เพิ่งจุดต้มไปรอบหนึ่งแล้ว
ตอนนี้ขอแค่เติมฟืนเข้าไปแล้วจุดไฟใหม่อีกรอบ เดี๋ยวเดียวก็เดือดพล่านขึ้นมาได้
เฉินฮุยหันกลับไปมอง พบว่าฟืนที่อานเหวินจิ้งขนมาก่อนหน้านี้ถูกเผาจนหมดเกลี้ยงอีกแล้ว
ทั้งที่ก่อนจะออกไปกินข้าว ยังคิดอยู่แท้ๆ ว่าจะแบกกลับมาสักหาบหนึ่ง
"เฉินฮุย เฉินฮุยจ๊ะ! ออกมานี่หน่อยสิ"
เสียงของหลินเจียวดังมาจากนอกบ้าน เฉินฮุยจึงสาวเท้ายาวๆ เดินออกไป
หลินเจียวหาบฟืนมาจากที่บ้านหนึ่งหาบ แต่ถูกคนที่หน้าประตูขวางทางเข้าเอาไว้
พอเห็นว่าที่บ้านว่าที่ลูกเขยมีคนอยู่มากมายขนาดนี้ เธอก็เลยงุนงงขึ้นมาทันทีว่าเกิดสถานการณ์อะไรขึ้นกันแน่
"แม่ รู้ได้ยังไงว่าผมขาดฟืนครับเนี่ย? มาได้จังหวะเวลาเป๊ะเลย"