เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60
เฉินฮุยยิ้มแห้งๆ อย่างจนปัญญา
อู๋กุ้ยฮวาแค่หน้าตาไม่ค่อยดีแถมอารมณ์ร้าย ยังคงมีท่าทีเป็นป้าแก่ในหมู่บ้าน จะบอกว่าเป็นคนชั่วช้าสามานย์ก็ยังไปไม่ถึงขั้นนั้น
ถ้าจะให้ถ่อสังขารมาโดยเฉพาะก็คงไม่ถึงขนาดนั้น แต่พอมาถึงหน้าประตูแล้วจะไม่ให้เตือนสักคำ เฉินฮุยก็กลับรู้สึกว่าทำใจให้เมินเฉยได้ยากยิ่ง
"ฉันรู้แล้ว นายแค่อยากจะปลอบใจฉันใช่ไหมล่ะ?" อู๋ซื่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้น
"อ่า! ใช่ๆๆ!"
"เห็นไหมล่ะ คราวนี้รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยใช่ไหม?" เฉินฮุยหัวเราะออกมา
ทักษะพิเศษของอู๋ซื่อคือ เวลาเจอเรื่องอะไรขึ้นมา มักจะจินตนาการหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลหรือแม้แต่ไม่สมเหตุสมผลเข้าข้างตัวเองได้เสมอ
"เฮ้ย! จริงด้วยแฮะ!"
"จะมีอะไรแย่ไปกว่าการต้องหนีออกจากบ้านตั้งหลายปีเพื่อหลบเลี่ยงการแต่งงานแบบนี้ล่ะวะ"