กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 21
"อื้ม?"
"อ่า ใช่สิ ไม่ใช่ว่าฉันกำชับนักกำชับหนาแล้วหรอกเหรอ ว่าไม่ให้นายลงทะเลไปน่ะ"
พอถูกเฉินฮุ่ยหงเอ็ดเข้าให้อย่างนั้น อู๋สุ่ยเซิงถึงได้เพิ่งรู้สึกตัวขึ้นมา
"ป้าใหญ่ ถ้าผมบอกว่าปลาตัวนี้ก็จับมาจากริมโขดหินเหมือนกัน ป้าคงจะเชื่อใช่ไหมครับ" เฉินฮุยปั้นยิ้มเต็มหน้ากล่าวเอาใจด้วยความระมัดระวัง
"แกคิดว่าไงล่ะ"
"เรื่องจริงนะครับ! ตอนบ่ายน้ำทะเลหนุนสูงขึ้นมา พอน้ำลดลงไปอีกรอบผมเห็นมันติดอยู่ระหว่างโขดหินสองก้อน ก็เลยรีบลงไปจับมา"
"..."
"ดูสิครับ พี่เตี่ยนไห่ยังจับปลาเค็มจากริมทะเลได้เลย ผมจะจับปลาเป็นๆ สักตัวมันจะแปลกตรงไหนล่ะ"
อู๋เตี่ยนไห่ ลูกชายคนโตของเฉินฮุ่ยหง ตอนเด็กๆ เคยขโมยปลาเค็มมาจากบ้านอื่น