เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17
"นี่เป็นของที่ป้าแบ่งเอามาให้หลานต่างหาก หลานเก็บไว้กินเองเถอะ ไม่ต้องเอาออกมาแบ่งใครหรอก"
เฉินฮุ่ยหงใช้ถุงผ้าใส่ของจนเรียบร้อยแล้วส่งให้เฉินฮุย
เธอยังหยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินออกมาจากลิ้นชักอีกหนึ่งซองส่งให้อู๋สุ่ยเซิง ฝากให้เขาเอาไปแบ่งกับคนในหมู่บ้านเดียวกันที่ออกเรือไปด้วยกัน ช่วยดูแลเฉินฮุยให้หน่อย
"เธอนี่นะ เอาเขาเป็นลูกไปได้เลยสิช่าง" อู๋สุ่ยเซิงบ่นอุบอย่างจนใจ
"หลานชายก็เหมือนลูกไม่ใช่หรือไง"
"ครอบครัวของอาไห่พวกเขาก็ความเป็นอยู่ราบรื่นดีทั้งนั้น ฉันจะดูแลหลานชายที่น่าสงสารคนนี้สักหน่อยจะเป็นไรไป" เฉินฮุ่ยหงไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ
อู๋สุ่ยเซิงรู้ดีว่าเถียงสู้เธอไม่ได้ จึงส่ายหัวแล้วเดินออกไป
"ป้าใหญ่ พวกผมไปกันแล้วนะครับ!"
เฉินฮุยทำตัวว่านอนสอนง่าย วิ่งเหยาะ ๆ ตามฝีเท้าของอู๋สุ่ยเซิงไป