กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12
"ลุงกั๋วกาง นายอย่าเพิ่งพูดอะไร ผมฟังเสียงดูก่อน"
เฉินฮุยดึงสติกลับมา กลั้นหายใจและสัมผัสความเคลื่อนไหวอย่างละเอียดรอบคอบ
ตำแหน่งที่อยู่ห่างไปข้างหน้าสิบกว่าเมตร มีครอบครัวกระต่ายอยู่กลุ่มหนึ่ง
ข้ามเนินเขาเล็ก ๆ ตรงหน้าไป หมูป่าตัวหนึ่งเพิ่งจะเดินผ่าน เป็นหมูป่าตัวไม่ใหญ่ น่าจะยังไม่โตเต็มวัย
ป่าไผ่ฝั่งตรงข้าม หนูไผ่ที่แพร่พันธุ์ในปีนี้ตัวใหญ่มากแล้ว
ลึกไปมากกว่านั้น หากไกลเกินไปเฉินฮุยก็สัมผัสอะไรไม่ได้แล้ว ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตื่นเต้นจนเหงื่อซึมบาง ๆ ทั่วตัวแล้ว
สำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่ซึ่งด้านหลังพิงภูเขาและด้านหน้าติดทะเล
การมีความสามารถพิเศษติดตัวที่ดูแลทั้งภูเขาและทะเลได้พร้อม ๆ กัน สามารถทำให้คนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลยทีเดียว