กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230 ข้ารับใช้องค์ชาย
เสิ่นหว่านพูดสิ่งที่อยู่ในใจจนจบ แล้วรู้สึกว่าตนพูดจาโผงผางเกินไป รีบก้มหน้าลง ใบหูร้อนผ่าวไปหมด
ซูหลิ่นเฟิงเลิกคิ้วมองนาง “เสิ่นหว่าน ในเมื่อเจ้าไม่เสียใจ ก็ไม่มีที่ให้กลับคำแล้ว”
เสิ่นหว่านพยักหน้าช้า ๆ เอ่ยเสียงเบา “อืม”
“ท่านโหวน้อย ตอนนี้ข้าได้บอกท่านแล้ว”
“เช่นนั้น…วันนี้ข้าก็ไม่รบกวนท่านโหวน้อยแล้ว”
สาวน้อยพูดจบ ก็กางร่มกระดาษน้ำมัน รีบหันหลังไปทางทิศเหนือของเก๋งริมทางสิบลี้ อันเป็นทางไปยังตระกูลเสิ่น
ซูหลิ่นเฟิงยืนอยู่ใต้ต้นไม้ สวมชุดแดง กอดอก มองแผ่นหลังที่สาวน้อยรีบจากไป ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
“เด็กสาวอ่อนหวานผู้นี้ ก็ยังมีอะไรน่าสนใจอยู่บ้าง”
พอเห็นเสิ่นหว่านหายไปจากสายตา ชายหนุ่มก็ขึ้นหลังม้าอย่างว่องไว