เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 เจ้ายิ่งไม่ให้ข้าสบายใจ
องค์หญิงเจาหยางพาเสิ่นหนิงและเสิ่นหว่านเดินไปทางท้องพระโรง
หลังจากพวกนางเดินห่างออกไปแล้ว เหล่าคุณหนูชั้นสูงที่ยังอยู่ตรงนั้นจึงเริ่มกระซิบกระซาบกัน
เสิ่นโหรวหน้าซีด นางรีบยัดบัตรเชิญนั้นเข้าไปในแขนเสื้อ แล้วเดินไปทางท้องพระโรงเช่นกัน
พอนั่งลงได้ไม่นาน อวี๋ซื่อก็ลดเสียงลงถามว่า “หนูน้อยโหรว จิ้งซูไปหาน้าชายของเจ้าหรือไม่
เมื่อคืนนางไม่ได้กลับมาทั้งคืน เช้านี้ข้ารอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงา เด็กคนนี้คงไม่เป็นอะไรไปกระมัง”
เมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของเสิ่นโหรวยิ่งซีดลงอีก
นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ พอนึกถึงภาพอวี๋จิ้งซูที่ทั่วร่างเปื้อนเลือดเมื่อวาน หัวใจก็ราวกับถูกเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงอย่างแรง
นางฝืนทำใจให้สงบ บนใบหน้าเค้นรอยยิ้มออกมา “อาสะใภ้รองอย่าคิดมากเลย น้องสาวลูกพี่ลูกน้องจะเกิดเรื่องอะไรได้ คงไปหาท่านลุงแล้วกระมัง”
“อาสะใภ้รองวางใจเถิด นางจะกลับมา”