เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 370 ท่านอันเล่อ ข้าคิดถึงท่านมาก
จีหมิงหยวนมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ยังไม่ทันได้สติ
ลุงของเขาไม่ใช่คนธรรมดา เป็นผู้บำเพ็ญขั้นสุญตาระดับปลาย ทั้งยังมีตำแหน่งสูงสุดในสายตระกูลราชวงศ์ เวทมนตร์ที่ใช้เมื่อครู่ก็ไม่ธรรมดา เรียกว่าภาพขุนเขาสายธาร หากใช้เต็มกำลัง แม้แต่เมืองเล็กๆ ในสหพันธรัฐต้าเซี่ยก็อาจถูกทำลายได้
แต่ชายหนุ่มที่งดงามเกินบรรยายผู้นี้ กลับสามารถจัดการลุงของเขาได้อย่างง่ายดาย และยังดูสบายๆ อีกด้วย
จีหมิงหยวนรู้สึกตกตะลึงกับพลังของอันเล่อ ราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม
แต่เมื่อพิจารณาใบหน้านี้อย่างละเอียด จีหมิงหยวนกลับรู้สึกคุ้นตาอย่างยิ่ง สุดท้ายก็อุทานว่า “ท่านคือคนในภาพวาดนั้น!”
อันเล่อขมวดคิ้ว ถามอย่างประหลาดใจ “ภาพอะไร?”
เพื่อรีบมาถึงเมืองหลวง อันเล่อใช้ความเร็วเต็มที่ในการเดินทาง ตั้งแต่วิวัฒนาการครั้งล่าสุดยังไม่ถึงหนึ่งวัน จำนวนครั้งในการวิวัฒนาการยังไม่ได้รีเฟรช จึงไม่ค่อยคุ้นเคยกับสถานการณ์ในเมืองหลวง
จีหมิงหยวนข่มความตกใจในใจ อธิบายว่า “นั่นเป็นภาพในสมบัติที่จักรพรรดิองค์ก่อนทิ้งไว้ แขวนอยู่ในหอบรรพชนของตระกูลจี”