เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 345 วิธีใช้วิชายุทธ์โบราณ
มองร่างที่เดินมาในหมอกสีเทา ใบหน้าของเทียนหลางหยาเต็มไปด้วยความงุนงง
เขาไม่รู้จักชายผู้นี้
เทียนเหรินซานเคยเล่าถึงคนรู้จักมากมาย แต่ไม่ใช่ทุกคนที่ทิ้งภาพวาดไว้ เสวียนกงหมิงก็เป็นหนึ่งในนั้น
แต่เทียนหลางหยากลับเห็นว่า ปรมาจารย์นิรสูญที่เคยสงบนิ่งมาตลอด แม้แต่ตอนสังหารจอมเพลิงไท่หยวนก็ไม่กะพริบตา บัดนี้เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินมา ดวงตากลับแดงก่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย
อันเล่อก้าวเดินไปหาเสวียนกงหมิง พลางพินิจมองรูปโฉมของเขา
เวลาหลายหมื่นปีได้ทิ้งร่องรอยมากมายไว้บนตัวเสวียนกงหมิง
ใบหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่บุคลิกกลับเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงขึ้น แววตาสว่างใส ร่างกายกำยำราวกับขุนเขา แม้ใบหน้ายังมีรอยยิ้ม แต่ไม่เหมือนชายหนุ่มร่าเริงคนเดิมอีกต่อไป
อันเล่อรู้สึกจมูกแสบร้อน เขานึกภาพออกถึงความเดียวดายที่เสวียนกงหมิงต้องทนมาตลอดหลายหมื่นปี
แต่โชคดีที่การเฝ้ารออันเดียวดายนี้ กำลังจะสิ้นสุดลง