เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 343 ข้าจะลงมือ
กลุ่มของอันเล่อหลบพ้นสายตาผู้คน มาถึงที่เปลี่ยว
ตอนนี้เทียนหลางหยากลับคืนสู่ร่างปกติแล้ว เขาดูสบายๆ ไม่ถือสาใครต่อหน้าผู้บำเพ็ญอื่น แต่เมื่อยืนต่อหน้าอันเล่อกลับดูเกร็งๆ ไม่กล้าสบตาด้วยซ้ำ
อันเล่อยิ้มเบาๆ “ข้าเป็นสหายกับปู่ของท่าน ไม่ต้องเกร็งเช่นนี้”
ได้ยินดังนั้น เทียนหลางหยากลับยิ่งตื่นเต้น อธิบายว่า “ข้าได้ยินเรื่องราวของท่านจากปู่ตั้งแต่เด็ก ท่านบอกว่าท่านคืออัจฉริยะที่เกิดขึ้นหนึ่งครั้งในหมื่นปี และเป็นผู้เปลี่ยนแปลงต้าโจวทั้งหมด เป็นคุณูปการต่อผู้บำเพ็ญรุ่นหลังนับไม่ถ้วน บุญกุศลมากมายนัก”
“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านเชื่อมั่นว่าท่านยังมีชีวิตอยู่แน่นอน สั่งให้ข้าจดจำภาพวาดของท่านให้ดี ข้าถึงได้จำท่านได้”
อันเล่อถูกชมจนหน้าแดง คิดในใจ “ไม่คิดว่าสหายเทียนจะประเมินข้าสูงถึงเพียงนี้”
อันเล่อพินิจดูเทียนหลางหยา พบว่าลายรบบนร่างเขาแตกต่างจากลายรบโบราณที่ตนรู้จักมาก ลวดลายลึกลับต่างๆ ไขว้กันไป บางส่วนแฝงพลังของอสูรใหญ่ บางส่วนคล้ายกับลายเต๋า
เห็นได้ชัดว่าในด้านลายรบ เทียนหลางหยาได้เดินทางของตัวเองแล้ว
อันเล่อถามต่อ “หลางหยา ท่านอายุเท่าไหร่แล้ว”