เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 ท่านอันเล่อ ท่านยังมีชีวิตอยู่
ในหลายวันที่ผ่านมา อันเล่อพยายามทุกวิถีทางเพื่อช่วยต้าโจวในปัจจุบัน แต่ผลลัพธ์ที่ได้มีเพียงความพินาศ
และทุกความล้มเหลว หมายถึงเขาต้องประสบกับการล่มสลายของต้าโจว เห็นผู้คนมากมายตาย ประสบการณ์เช่นนี้สร้างความบอบช้ำที่คนทั่วไปไม่อาจทนได้
แม้แต่อันเล่อ หลังความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า จิตใจก็สั่นคลอน มองไม่เห็นหนทาง มองไม่เห็นความหวัง จมดิ่งในความเจ็บปวด โดดเดี่ยว และไร้ที่พึ่ง
หากนับอายุจริง อันเล่อก็เพียงราวยี่สิบปี ในหมู่ผู้บำเพ็ญยังเป็นเพียงเด็ก แต่กลับต้องแบกรับแรงกดดันที่คนทั่วไปไม่อาจจินตนาการ สำคัญกว่านั้นคือ เขาหาสหายร่วมทางไม่ได้ ผู้คนก็ไม่เข้าใจเขา นี่จึงทำให้จิตใจพังทลาย ไม่อาจฟื้นตัว
โดยบังเอิญ เสวียนกงหมิงได้พบอันเล่อ
ภายใต้การอยู่เป็นเพื่อน อันเล่อค่อยๆ กลับมามีจิตใจเข้มแข็ง ขณะเดียวกันก็ยังคงคิดหาทางแก้ไขสถานการณ์ทุกวัน
และคำว่า “อนาคต” ที่เสวียนกงหมิงพูดออกมาโดยไม่ตั้งใจ กลับปลุกอันเล่อให้ตื่นจากความฝัน ทำให้เขานึกถึงหนทางรอดที่อาจมีอยู่
แม้หนทางนี้อาจเต็มไปด้วยหนามและอันตราย แต่ก็เป็นเส้นทางที่มีความหวังมากที่สุดในตอนนี้
เมื่อมีทิศทางและเป้าหมาย อันเล่อก็ไม่หลงทางอีกต่อไป จิตใจที่แตกสลายกลับยิ่งแข็งแกร่งกว่าเดิม เมื่อจิตใจสอดคล้องกัน วรยุทธ์ก็ทะลุขีดจำกัด กลายเป็นผู้บำเพ็ญแห่งวังสวรรค์ทั้งสิบ