เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 306 การจ้องมองของเทพเจ้า
ขณะที่เงาน่าสยดสยองนั้นกำลังจะแตะต้องทั้งสอง จู่ๆ ร่างของมันก็กะพริบวูบวาบ ราวกับภาพที่สัญญาณไม่เสถียร สุดท้ายก็หายวับไปอย่างฉับพลัน
ตอนนี้ หงอิ่งเสวียยังคงหลบอยู่หลังอันเล่อด้วยความตกใจ จับแขนเขาแน่น
“ไม่เป็นไรแล้ว หมดเรื่องแล้ว”
อันเล่อปลอบโยนเบาๆ โดยไม่รู้ตัวยื่นมือลูบศีรษะสาวน้อย
หงอิ่งเสวียได้สติ ใบหน้าแดงก่ำ กระโดดหนีไปอีกด้านราวกระต่ายตื่นตูม พูดอ้ำอึ้งว่า “ท่าน……ท่านจะสนิทสนมเช่นนี้ได้อย่างไร? ข้าเป็นนักบุญนะ!”
อันเล่อชี้แขนเสื้อตัวเอง พูดว่า “เมื่อครู่ท่านเป็นฝ่ายจับข้าก่อนนะ นักบุญ ท่านคงไม่อยากให้ปุโรหิตรู้เรื่องนี้กระมัง?”
“ท่าน!”
ใบหน้าสาวน้อยแดงด้วยความอาย ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
สำหรับนาง การพูดคุยเรื่องส่วนตัวกับผู้มาเยือนก็ล่วงละเมิดกฎที่เหล่าเทพาจารย์วางไว้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยังมีการสัมผัสร่างกายกับชายผู้นี้ หากให้ท่านปู่ปุโรหิตรู้เข้า แม้อาจไม่ถึงกับตำหนิ แต่คงไม่พอใจแน่