เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294 นักบุญ
ในวิหารด้านข้าง
บนเตียงนั้น เสวียนกงหมิงยังคงสลบไสลอยู่ แพทย์หลวงหลายนายรีบมาถึงที่นี่และกำลังดูแลเขาอย่างระมัดระวัง
“องค์หญิงซาง อาการของพระองค์ดูเหมือนจะทรุดหนักลงกว่าเดิม”
หลังจากตรวจดูครู่หนึ่ง แพทย์หลวงก็กล่าวเบาๆ กับท่านหญิงซางว่า “คงต้องเพิ่มปริมาณยาจึงจะสามารถควบคุมอาการได้”
ท่านหญิงซางขมวดคิ้ว สีหน้าเป็นกังวล “การใช้ยาชนิดนั้นในปริมาณมาก คงจะเป็นภาระต่อร่างกายไม่น้อยกระมัง?”
แพทย์หลวงพยักหน้า กล่าวอย่างจนใจ “ยาทุกขนานย่อมมีพิษ โดยเฉพาะยาที่ออกฤทธิ์ต่อสมอง แต่นี่คือวิธีที่ดีที่สุดแล้ว”
ในขณะนั้น เสวียนกงหมิงค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นแพทย์หลวงกำลังวุ่นวายอยู่ข้างกาย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที “ทำไมต้องเป็นพวกท่านอีก! บอกกี่ครั้งแล้วว่าข้าไม่ได้ป่วย!”
เขาหันไปเห็นท่านหญิงซางและอันเล่อ รีบแสดงสีหน้าขอความช่วยเหลือ “ท่านแม่ น้องรอง! ข้าไม่อยากกินยา!”
ท่านหญิงซางอ้าปากค้าง หันสายตาหนีด้วยความเจ็บปวดใจ ไม่กล้ามอง