เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 265 ลวี่ปิ่นก็คือชายสวมหน้ากากยักษ์
โครม โครม โครม โครม โครม!
เสียงกัมปนาทดังต่อเนื่องราวฟ้าร้อง สั่นสะเทือนฟ้าดิน แต่ละครั้งเหมือนทุบลงบนหัวใจของทุกคน ทำให้พวกเขาวิงเวียนศีรษะ ปากแห้งผาก
เสียงกัมปนาทนั้นมาจากภายในร่างยักษ์
นั่นคือเสียงของเส้นเอ็น กระดูก อวัยวะภายใน เส้นเลือด……ที่ขยายใหญ่ขึ้นด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ รวมตัวกันเป็นกระแสที่ไม่อาจต้านทาน ดังก้องไปทั่วหล้า
จากนั้น พลังเลือดอันน่าตะลึงก็ปะทุออกมาจากร่างยักษ์
พื้นดินในรัศมีร้อยเมตรยุบตัวลง พลังเลือดจุดไฟเผาป่า กลายเป็นทะเลเพลิง
ยักษ์ร่างมหึมายืนตระหง่านในทะเลเพลิง ดั่งดวงอาทิตย์อันเรืองโรจน์ขับไล่ความมืด ส่องสว่างผืนฟ้ายามราตรี
ท่วงท่าของมัน ไม่ได้ด้อยไปกว่ามังกรแท้และระฆังรวบวิญญาณเมื่อครู่เลย ดึงดูดสายตาผู้คนมากมายในชั่วพริบตา
“นั่นใครกัน! ทำไมถึงตัวใหญ่ขนาดนั้น?”