กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 ข้ายังคงชอบท่าทีดื้อรั้นของเจ้า
สายลมและทรายในแคว้นเหยียนยังคงพัดผ่าน
สิ่งที่เห็นตรงหน้า มีแต่ดินเหลืองไปทั่ว
ลมแรงสีเหลืองทองพัดกระหน่ำผ่านผืนแผ่นดินอันว่างเปล่านี้ นำพาลมร้อนและความแห้งแล้งมาด้วย
ดวงอาทิตย์เหนือศีรษะยังคงร้อนแรงดั่งเดิม แสงแดดจ้าจนแสบตา
แต่เมื่อเหล่านักยุทธ์เห็นภาพตรงหน้า ต่างรู้สึกโล่งใจที่รอดชีวิตมาได้
“มีชีวิตอยู่ช่างดีจริงๆ”
มีเสียงใครสักคนพึมพำออกมา เหล่านักยุทธ์ต่างพยักหน้าเห็นด้วย แต่เมื่อหันไปมอง เพื่อนร่วมทางที่มาด้วยกันเหลือเพียงครึ่งเดียว!
ส่วนที่เหลืออีกครึ่ง ย่อมต้องจากไปตลอดกาลในถ้ำพำนักนั้น ใบหน้าคุ้นเคยมากมายไม่อาจได้พบเห็นอีก
คิดถึงตรงนี้ ทุกคนอดรู้สึกหดหู่ไม่ได้