กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 ทัณฑ์สวรรค์อุทกภัย
ตูม--
ผนังหินสั่นไหวไม่หยุด รอยแตกคล้ายใยแมงมุมปรากฏขึ้น ก่อนจะแตกสลายลง
ก้อนหินร่วงหล่นราวห่าฝน
กลิ่นคาวเลือดและพลังชีวิตแตกกระจาย ภายใต้สายใยเงินนับไม่ถ้วน แขนหลายข้างบิดเป็นเกลียวพุ่งทะลุออกมา
ตามด้วยส่วนอื่นๆ ของร่างกายมนุษย์กลที่ค่อยๆ บีบเบียดผ่านช่องนั้นเข้ามา ดุจหนอนที่คลานเข้าถ้ำ ช่างน่าขยะแขยงเหลือประมาณ
อู๋เฉวียนบิดเบี้ยวใบหน้าพึมพำ “ฆ่า! ฆ่าให้หมด……”
ใบหน้าเด็กน้อยยิ้มอย่างสนุกสนาน “สนุกจัง! สนุกจริงๆ!”
“สู้ๆ นะพี่ชายที่ให้ยืมสมอง!”
ไม่ไกลนัก หลี่กวนซานที่กำลังพักผ่อนชั่วครู่ มองร่างประหลาดของมนุษย์กลด้วยสีหน้าไม่สู้ดี