กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 234 ผู้บำเพ็ญเต๋าคง
ทุกหนแห่งที่ฝ่ามือของอันเล่อไปถึง ทุกสรรพสิ่งล้วนดับสูญไปอย่างเท่าเทียมกัน พร้อมกับความรู้สึกอันหนาวเหน็บที่แทรกซึมเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดสามารถรอดพ้นจากฝ่ามือนี้ได้
ซางน่าอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกตะลึง
“นี่คือวิชาฝ่ามืออะไรกัน?”
พลังของฝ่ามือนี้ช่างเหลือเชื่อเกินกว่าที่นางจะเข้าใจได้
ต้นกำเนิดของพลังนี้มิใช่พลังเลือด มิใช่พลังวิญญาณ แต่เป็นบางสิ่งที่ลึกล้ำและกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่า
“ดับสูญ! นี่คือการดับสูญ!”
“เป็นวิชาฝ่ามือที่ชายสวมหน้ากากยักษ์คิดค้นขึ้นเอง”
ผู้คุ้มกันแสดงสีหน้าตกตะลึง พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
เขาจะลืมความงดงามของฝ่ามือนี้ได้อย่างไร?