เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 ลมปราณและเลือดกลั่นเป็นแก่นวิญญาณ
เมื่อได้ยินดังนั้น อันเล่อก็แสดงสีหน้าไม่เข้าใจทันที “เหตุใดอาจารย์จึงกล่าวเช่นนี้?”
กู่ซานซานไม่ปิดบัง กล่าวตรงไปตรงมา “ขณะนี้ สงครามระหว่างวังสุญญตาและราชวงศ์ต้าไท่ยังคงยืดเยื้อ ภายนอกดูเหมือนวังสุญญตาจะได้เปรียบ และกำลังพยายามบุกโจมตีชายแดนของราชวงศ์ต้าไท่”
“แต่ความได้เปรียบนี้ยังห่างไกลจากการถล่มทลาย เว้นแต่จะมีการรบครั้งสำคัญเกิดขึ้น สถานการณ์เช่นนี้คงต้องดำเนินต่อไปอีกระยะหนึ่ง”
อันเล่อพยักหน้า เขาคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว
ในฐานะสองมหาอำนาจแห่งยุคปัจจุบัน การสั่งสมทรัพยากรและผู้แข็งแกร่งนับพันปี ย่อมไม่อาจตัดสินแพ้ชนะได้ในชั่วพริบตา
การแพ้ชนะในสงครามหนึ่งหรือสองครั้ง สำหรับมหาอำนาจเช่นนี้ แทบไม่มีความหมายอะไร
แม้วังสุญญตาและราชวงศ์ต้าไท่จะประกาศสงครามมาระยะหนึ่งแล้ว สถานการณ์ดูเหมือนจะรุนแรง มีนักยุทธ์และผู้บำเพ็ญเสียชีวิตนับไม่ถ้วนทุกวัน แม้แต่ผู้อาวุโสขั้นเปลี่ยนวิญญาณก็เข้าร่วมสงครามตั้งแต่แรก แต่อันเล่อยังคงรู้สึกว่าทั้งสองฝ่ายยังคงยับยั้งชั่งใจอยู่ ไม่ได้ถึงขั้นต้องสู้กันถึงตาย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเกรงกลัวมหาอำนาจข้างเคียง หรือมีเจตนาอื่นแอบแฝง
ความรู้สึกนี้ช่างประหลาด ราวกับว่าผู้นำทั้งสองฝ่ายมีความเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด จงใจรักษาสถานการณ์เช่นนี้ไว้