เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 210 ปราบปรามวีรชน (2)
“ฝ่ามือที่หนึ่ง”
พร้อมกับเสียงที่แผ่กระจายไปทั่วภูเขารกร้าง ท้องฟ้าที่เดิมแจ่มใสไร้เมฆก็พลันมืดลง
กระแสลมที่มองไม่เห็นไหลวนอย่างรวดเร็วรอบด้าน นำมาซึ่งเสียงลมหวีดหวิว
สาเหตุของปรากฏการณ์นี้ไม่ใช่อื่นใด แต่เป็นเพราะบนยอดเขา มี “มหาสุริยะ” ที่สว่างจ้าราวกับจะแข่งกับดวงอาทิตย์บนฟ้า กำลังค่อยๆ ลอยสูงขึ้น!
“นั่น……นั่นคือ……”
เหล่านักยุทธ์เบิกตากว้าง จ้องมองก้อนลมปราณที่แทบจะกลายเป็นรูปธรรมนั้นไม่กะพริบตา ความตื่นตะลึงในใจยากจะบรรยาย
อากาศในรัศมีร้อยเมตรกำลังร้อนขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งมีเสียงแตกเปรี๊ยะดังขึ้นเบาๆ
นักยุทธ์ที่อยู่ใกล้มีเหงื่อผุดซึมตามผิวกาย ราวกับยืนอยู่ข้างเตาไฟ ทำให้พวกเขาหนีออกจากพื้นที่ศูนย์กลางโดยสัญชาตญาณ
“ลมปราณของชายสวมหน้ากากยักษ์ช่างแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!?”