กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168 [ม้ามผลึกโลหิต (ม่วง)]
มองตามเงาร่างของพี่ชายทั้งสองที่จากไป อันเล่อรู้สึกหนักใจเล็กน้อย
การขาดการคุ้มครองจากทั้งสองคนชั่วคราว ย่อมนำมาซึ่งปัญหาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้บางอย่าง
อันเล่อหันไปมองทางเมืองหลักวังสุญญตา พูดกับตัวเองในใจ
“ข้าแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบเท่านั้น หวังว่า……พวกเขาจะไม่มารบกวนข้า”
เมื่อผู้บำเพ็ญรวมตัวกันมากพอแล้ว เสียงชราก็ดังขึ้นอีกครั้ง ดุจเสียงสายฟ้าอันทรงอำนาจ
“ออกรบ!”
กองเรือบินอันน่าสะพรึงกลัวจึงเคลื่อนตัว ค่อยๆ มุ่งหน้าสู่ที่ไกล ยิ่งใหญ่อลังการ ราวพายุที่กวาดผ่าน ทิ้งเงาดำใหญ่ไว้บนพื้น
ผู้คนมากมายไล่ตามกองเรือ บินตามไปไกลกว่าจะหยุด เรือบินลอยห่างออกไปเรื่อยๆ ค่อยๆ กลายเป็นจุดเล็กๆ
ผู้บำเพ็ญที่อยู่ใกล้พื้นมีสีหน้าซับซ้อน ทั้งดีใจและกังวล