เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 142 โฉมหน้าที่แท้จริง
หลังจากแสงม่วงอันเจิดจ้าจางหายไป พื้นที่โล่งปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มสิ่งก่อสร้างในซากปรักหักพัง
อาคารบ้านเรือนโบราณอันงดงามพังทลายเกือบครึ่ง พื้นดินกลางซากปรักหักพังละลายจากความร้อนสูง ยังพอเห็นเศษซากรูปเคารพบ้าง
กู่เชียวถงและคนอื่นๆ เบิกตากว้างมองหาร่องรอยของอันเล่อและจอมปีศาจพันเนตร
ไม่นาน จิตใจของพวกเขาก็จมดิ่ง
เพราะบนซากปรักหักพัง ยังคงมีร่างที่เรืองแสงม่วงยืนอยู่
เห็นได้ว่าอาภรณ์สีม่วงของจอมปีศาจพันเนตรหายไปแล้ว ร่างกายเพียงพยายามรักษารูปมนุษย์ไว้ ดูราวกับโคลนที่บิดเบี้ยว หนวดสกปรกแผ่กระจาย
ดวงตาใหญ่น้อยทั่วร่างของเขาปิดไปเกือบหมด สูญเสียพลังไปตลอดกาล ดูน่าเวทนายิ่งนัก
แต่จอมปีศาจพันเนตรก็ยังอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างบิดเบี้ยว
“ฮ่าๆ สุดท้ายข้าก็ยังชนะ……”