กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 91 เคาะประตูยามราตรี
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงเคาะประตูไม่ได้หายไปเร็วเหมือนตอนที่เคาะประตูห้องอันเล่อ
กลับกัน อาจเพราะมีเสียงตอบรับจากในห้อง
เสียงเริ่มกระวนกระวายมากขึ้น แสดงถึงความไม่อดทน
สวีซานฉื่อที่อยู่บนเตียง ร่างกายแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
“ซานฉื่อ เปิดประตูเร็ว ข้าเอง!”
เสียงที่คุ้นเคยมากดังมาจากนอกประตู
เขามั่นใจว่าหากเป็นยามปกติ เขาต้องนึกชื่อคนผู้นั้นออกทันที
แต่ตอนนี้สมองมึนงง ไม่สามารถนึกถึงจุดสำคัญได้