กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 ข้าไม่อยากฆ่าคนจริงๆ
กลับเข้าบ้าน
อันเล่อรู้สึกหนาวสะท้านที่แผ่นหลัง
“เสี่ยวเสี่ยวหง?”
เขาไม่จำเป็นต้องหันไปก็รู้ที่มาของความหนาวเย็น
หญิงชุดแดงจ้องหลังของเขาไม่วางตา ไม่พูดจา ใบหน้าเล็กๆ ดูน่าขนพองสยองเกล้า และมีแววน้อยใจอยู่บ้าง
“คงไม่ใช่เพราะข้าคุยกับซูไต๋สองสามคำหรอกนะ?”
อันเล่อรู้สึกอ่อนใจ จึงตัดสินใจไม่สนใจนาง
เขาหยิบยาเม็ดเสียออกมาพิจารณาอย่างละเอียด
ยาเม็ดสีดำทั้งเม็ด ผิวขรุขระไม่เรียบ