กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 ตอนนี้มันเป็นของข้าแล้ว
เลือดพุ่งออกจากลำคอที่ถูกตัดขาดราวกับน้ำพุ ย้อมลานบ้านเล็กๆ นี้ให้แดงฉาน
ร่างที่ไร้ศีรษะค่อยๆ ล้มลงในแอ่งเลือด
นี่เป็นครั้งแรกที่อันเล่อได้เห็นเลือดมากมายขนาดนี้
เลือดมากมายขนาดนี้ซ่อนอยู่ในร่างกายของคนคนหนึ่งได้อย่างน่าประหลาด
“ร่างกายมนุษย์ช่างน่าพิศวงนัก ใช่ไหม?”
อันเล่อหอบหายใจหนัก จิตใจเลื่อนลอย นึกถึงเรื่องไร้สาระขึ้นมา
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็พร่ามัว ยืนแทบไม่อยู่
รีบเอามือยันกำแพงไว้ พยายามประคองตัวไม่ให้ล้ม