ตอนที่ 125 อาณาเขตความฝัน

ตอนที่ 125 อาณาเขตความฝัน

ครั้งแรกที่ลู่หย่างฝันแบบนั้น เริ่มต้นขึ้นหลังจากความสามารถย้อนเวลาของจู้ฝูถูกเจียงเว่ยหยางตรึงพิกัด

ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาท้องฟ้ายังไม่สว่างดี ผ้าม่านปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงจันทร์ของวันนี้ดวงโตเป็นพิเศษ ทั้งยังสว่างกระจ่างตาเป็นพิเศษ

หลังจากลู่หย่างดิ้นรนตื่นขึ้นมาจากความฝัน เขาก็นอนอยู่บนเตียงโดยไม่ได้ขยับตัวในทันที เขารู้สึกว่าทั่วทั้งร่างล้วนมีเหงื่อเย็นผุดพราย มีเพียงผิวหนังตรงหน้าผากที่ร้อนผ่าว สัมผัสได้ชัดเจนว่าชีพจรกำลังเต้นตุบ ๆ อย่างรุนแรง กระแทกกระทั้นขมับอยู่เป็นจังหวะ

ภายในร่างกายมีอุณหภูมิสองสายทั้งร้อนและเย็นกำลังต่อสู้กัน ซัดสาดขึ้นลงอย่างไม่มีใครยอมใคร

เขานอนอยู่ครู่หนึ่ง รอจนลมหายใจค่อย ๆ สงบลงแล้วถึงได้เอียงศีรษะมองคนที่อยู่ข้างกายแวบหนึ่ง

เจียงเว่ยหยางหลับสนิทมาก

เธอนอนตะแคง ผ้าห่มคลุมถึงคาง แขนข้างหนึ่งสอดอยู่ใต้หมอน อีกข้างพาดอยู่ตรงตำแหน่งกึ่งกลางระหว่างคนทั้งสอง ปกติท่านอนของเธอไม่ค่อยเรียบร้อย ตกกลางคืนมักจะพลิกตัวไปมาแล้วถีบผ้าห่มอยู่เสมอ แต่วันนี้เธอกลับสงบเสงี่ยมจนน่าแปลกใจ ลมหายใจที่สม่ำเสมอเป่ารดลงบนหมอน ขนตายาวทอดตัวลง ดูราวกับตุ๊กตาที่กำลังหลับใหล

ลู่หย่างจ้องมองเธออยู่นาน ความตื่นตระหนกที่ไร้ที่มาที่ไปในใจจึงค่อย ๆ ถดถอยลงไป

บนหน้าผากของเธอมีปอยผมสั้น ๆ แปะอยู่บนสันกระดูกคิ้วหนึ่งกระจุก ลู่หย่างเดิมทีคิดจะยื่นมือไปช่วยปัดผมกระจุกนั้นออก แต่ก็กลัวว่าความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยเท่านี้จะปลุกเธอให้ตื่น จึงไม่กล้าขยับตัวอีก