ตอนที่ 109 ยามเช้า

ตอนที่ 109 ยามเช้า

วันรุ่งขึ้นตอนที่เจียงเว่ยหยางตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว เธอพลิกตัว ผ้าห่มเลื่อนหลุดจากหัวไหล่ ยามที่ความเย็นเฉียบแล่นขึ้นมาบนผิว เธอถึงสังเกตเห็นว่าเสื้อคลุมชุดนักเรียนของตัวเองถูกถอดออกไปแล้ว มันถูกพาดไว้บนพนักเก้าอี้อย่างเป็นระเบียบ

ร่างกายไม่มีความเหนียวเหนอะหนะแบบหลังเมาค้างเลย กลับรู้สึกสดชื่นสบายตัวมาก น่าจะมีคนช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เธอ กลิ่นบนกายก็เป็นกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำที่เธอใช้เป็นประจำ

ความทรงจำของเจียงเว่ยหยางเกี่ยวกับเมื่อคืนคงเหลือไว้เพียงฉากสุดท้ายที่พิงหลับไปในอ้อมอกของลู่หย่าง ภาพหลังจากนั้นก็เลือนราง มีเพียงเศษเสี้ยวบางส่วน สัมผัสของผ้าขนหนูอุ่น ๆ ที่เช็ดผ่านข้างแก้ม มีคนช่วยแกะหางม้าของเธอออก ใช้ปลายนิ้วค่อย ๆ หวีสางผมลอนออกทีละช่อ ๆ

เธอลูบผมดู ปลายนิ้วก็ชะงักไป

ลู่หย่างยังถักผมยาวดัดลอนของเธอเป็นผมเปียสามหลวม ๆ สองข้าง น่าจะกลัวว่าตอนเธอนอนตะแคงแล้วทับเส้นผมจะไม่สบายตัว เส้นผมทุกปอยจึงถูกจัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อยเหมาะเจาะ

ตอนเดินออกจากห้องนอน ผ้าม่านในห้องนั่งเล่นยังคงปิดสนิท เปิดไว้เพียงโคมไฟดวงเล็กสำหรับกลางคืนดวงเดียว

มีคนนอนขดตัวอยู่บนโซฟาคนหนึ่ง