ตอนที่ 79 เงอะงะ

ตอนที่ 79 เงอะงะ

คืนนั้นก่อนนอน เจียงเว่ยหยางเดินไปที่ห้องหนังสือเก่า ห้องหนังสือห้องนั้นอยู่อีกฟากหนึ่งของทางเดินบนชั้นสอง ตอนนี้ส่วนใหญ่ใช้เก็บเอกสารเก่า ผิวทองแดงบนที่จับประตูแม้จะได้รับการดูแลบำรุงรักษาทุกวัน ทว่าก็ไม่อาจเลี่ยงการเกิดคราบสนิมจากปฏิกิริยาออกซิเดชันขึ้นมาชั้นหนึ่ง เวลาหมุนจะส่งเสียงฝืดแผ่วเบา คล้ายกำลังดีดสายธารแห่งวันวาน

ตอนที่เจียงเว่ยหยางผลักประตูเข้าไป พ่อบ้านเฒ่ากำลังหันหลังให้หน้าประตูเพื่อจัดข้าวของเก่าในตู้ เขาค้อมเอวยกเอกสารสีเหลืองกรอบเป็นตั้ง ๆ ออกมาจากส่วนลึกของตู้ แล้ววางเรียงไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ ช่วงไม่กี่วันนี้เขากำลังทำงานบำรุงรักษาประจำเดือน เพื่อป้องกันความเสียหายและการสึกกร่อนของเอกสารเก่าเหล่านี้

แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดลงบนเส้นผมที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาขาวของเขา คล้ายเกล็ดน้ำค้างแข็งบางเบาที่ปกคลุมบนยอดหญ้าแห้งในช่วงต้นฤดูหนาว

“อาเผิง” เจียงเว่ยหยางพิงกรอบประตู ไม่ได้เดินเข้าไปตรง ๆ เธอรู้ธรรมเนียมเวลาจัดของของพ่อบ้านเฒ่าดี เขาไม่ค่อยชอบให้ใครบุ่มบ่ามเข้ามาในพื้นที่ที่เขายังจัดไม่เรียบร้อย คล้ายกับสมองเพิ่งเข้าสู่สภาวะจัดระเบียบ ทั้งร่างเพิ่งปรับเข้าสู่โหมดจดจ่อ ไม่อยากถูกรบกวน

เธอใช้ปลายรองเท้าแตะผ้าฝ้ายลินินแตะธรณีประตูไม้ของห้องหนังสือเบา ๆ ไม่ได้ก้าวข้ามเส้นนั้นไป

พ่อบ้านเฒ่ายืดตัวขึ้น วางเอกสารปึกนั้นที่สวมซองกระดาษคราฟต์ไว้ในมือลงบนโต๊ะก่อน จึงค่อยหันกลับมามองเธอ แล้วเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน

“คุณหนู ทำไมยังไม่นอนอีก”