ตอนที่ 12 พระอาทิตย์

ตอนที่ 12 พระอาทิตย์

ในช่วงชีวิตยี่สิบกว่าปีอันแสนสั้นของลู่หย่าง แทบไม่เคยมีช่วงเวลาที่อารมณ์ขึ้นลงเลย

ไม่ใช่เพราะเป็นคนไร้ความรู้สึกแต่กำเนิด

แต่เป็นเพราะไม่มีคุณสมบัติ

ตั้งแต่ยังเล็กมากพ่อแม่ก็ไม่อยู่แล้ว คนหนึ่งตายเพราะโรคร้าย อีกคนตายเพราะความเศร้าโศก

คนในหมู่บ้านพูดกันแบบนั้น

เขาไม่ชอบคำพูดทำนองนี้ ราวกับว่าความเศร้าโศกเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่หาย ทว่าเขาก็ไม่ได้โต้แย้ง เพราะการโต้แย้งต้องใช้เรี่ยวแรง และเรี่ยวแรงของเขาต้องเก็บไว้ทำเรื่องอื่น

ช่วงปีเหล่านั้นที่อาศัยอยู่กับย่า เขาได้เรียนรู้เรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่ง นั่นคืออารมณ์เศร้าโศกใด ๆ ล้วนไม่มีประโยชน์ ร้องไห้แลกค่าเล่าเรียนไม่ได้ ความเงียบแลกอาหารไม่ได้ ความโกรธแค้นแลกการเหลียวมองจากใครไม่ได้ พ่อแม่ของเขาตายแล้ว ย่าของเขาก็แก่ชรา ค่าเล่าเรียนของเขาจ่ายช้าที่สุดเสมอ เสื้อผ้าของเขาก็เป็นของเก่าที่คนอื่นใส่แล้วเสมอ