Chapter 0218

ตอนที่ 218 ช่างมันเถอะ

เวิ่นหย่าย่อมสังเกตเห็นสายตาของทุกคน เธอจึงเดินเลี่ยงไปอีกทางด้วยสีหน้าย่ำแย่ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาฉู่เหยี่ยน

ทางอีกด้านหนึ่ง

แสงไฟในห้องนอนสว่างไสว เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทที่วางอยู่บนเตียงยังคงดังขึ้นไม่หยุด

ทว่าในห้องกลับไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงเสียงแว่วดังมาจากในห้องน้ำ คล้ายกับเสียงเกลียวคลื่นซัดสาด

ได้ยินเสียงพูดอันอ่อนระทวยแว่วมา “ฉู่เหยี่ยน! โทรศัพท์...”

ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของชายหนุ่ม “ช่างมัน! ตอนนี้ฉันแค่อยาก...”

เสียงที่เหลือถูกกลืนหายไปในเสียงสายน้ำไหลริน

ภายในงานเลี้ยง