0149

⬢⬢⬢

ตอนที่ 149 ฉันพูดเรื่อยเปื่อยไปงั้นเอง

เมื่อทุกคนได้ยิน ก็เข้าใจความหมายของเซียวอี้ในทันที

กลิ่นอายบุคลิกของจู้สวีตานค่อนข้างเย็นชาบริสุทธิ์ อีกทั้งโครงหน้ายังขาดจุดเด่นที่น่าจดจำ จึงยากที่จะทำให้ผู้ชมประทับใจฝังใจ

ทว่าในละครเรื่องหนึ่ง บทบาทประเภทไหนเล่าที่จะทำให้ผู้คนจดจำได้ง่ายที่สุด แน่นอนว่าย่อมเป็นตัวเอกและตัวร้าย

ส่วนตัวประกอบอื่น ๆ หากมีบทบาทน้อยเกินไป หรือบทละครด้อยคุณภาพลงมาหน่อย ก็แทบจะกลายเป็นการมีอยู่ซึ่งถูกลืมเลือนไปโดยปริยาย เรื่องนี้ไม่มีข้อกังขาแต่อย่างใด

เมื่อจุดเด่นบนใบหน้าไม่สะดุดตาพอ เช่นนั้นก็ต้องใช้กลิ่นอายบุคลิกเข้ามาช่วยเสริม

บุคลิกเย็นชาแบบนี้ เหมาะกับการแสดงเป็นประธานสาวจอมเผด็จการ ดาวมหาวิทยาลัยผู้เงียบขรึม หรือไม่ก็ทหารหญิงในกองทัพทำนองนั้น