0029

⬢⬢⬢

ตอนที่ 29 กลิ่นอายที่หลงเหลือ

เซียวอี้กอดกีตาร์ไว้ พลางเอ่ยกับชายหนุ่มที่โต๊ะหมายเลขเจ็ด “พวก ต่อไปขอมอบเพลง ‘กลิ่นอายที่หลงเหลือ’ ให้คุณ!”

เขาดีดกีตาร์เบา ๆ เสียงดนตรีโหมโรงพลันดังขึ้น

“จุดไม้ขีดไฟหนึ่งก้าน จุดค่ำคืนอันแสนเหนื่อยล้าให้สว่างไสว”

“พ่นควันบุหรี่สายหนึ่ง ลอยละล่องไปยังหน้าต่างที่แง้มไว้ครึ่งบาน”

“......”

“รีบปัดฝุ่นผงออกไปเถิด อย่าให้มันเปรอะเปื้อนดวงตาของเธอ”

“อาจเป็นเช่นนั้น ในบทสนทนาและเสียงหัวเราะเธอคงลืมเลือนไปเนิ่นนานแล้ว”

“ส่วนตัวฉันที่ร่อนเร่พเนจร ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยร่องรอยแห่งความกรำศึกชีวิต”