กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 297 ต่างคิดว่าตัวเองฉลาดหลักแหลม
น้าชายคนโตแซ่หลี่พยักหน้าหงึก ๆ ไม่หยุด “ใช่ ๆ เธอพูดมีเหตุผล โทษฉันเอง โทษน้าคนโตที่ไม่ควรพาคนพวกนี้มาพบเธอเร็วขนาดนี้ ฉันถึงว่าล่ะ ทำไมแม่สาวคนนั้นพอมาถึงโรงงานของเธอ ก็ทำสายตาล่อกแล่กมีพิรุธ แถมยังคอยซักไซ้ตลอดว่าโรงงานของเธอมีนักออกแบบกี่คน”
หลิวเฟิ่งเจียวกะพริบตา พอจะเดาความหมายของหลิวจิงจิงออก “น้าคนโต ท่านเองก็ไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก ก็แค่ช่วงเวลานี้น่ะ ฉันหมายถึงก่อนผลตรวจจะออกมา ท่านเว้นระยะห่างจากคนพวกนี้ไว้หน่อยก็ยังถือเป็นเรื่องจำเป็นอยู่”
“อืม ๆ รู้แล้ว น้าคนโตรู้แล้ว ฉันเอ่อ ฉันไม่นั่งรถคันนั้นของพวกเขากลับแล้วล่ะ ฉันจะบอกว่าฉันต้องไปรับสินค้า ไปร่วมทางกับพวกเขาไม่ได้”