ตอนที่ 172 หล่อนถือว่าได้ตอบแทนน้ำใจยายแก่บ้าไปส่วนหนึ่ง

ตอนที่ 172 หล่อนถือว่าได้ตอบแทนน้ำใจยายแก่บ้าไปส่วนหนึ่ง

เหวินซูคิดเช่นนี้ และลงมือทำเช่นนี้จริง ๆ แต่วิ่งไปได้ครู่เดียว หล่อนก็วิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว

ยามที่หยุดฝีเท้าลง เหวินซูถึงได้รู้ว่าตัวเองโง่เขลาเพียงใด เพราะพอวิ่งเสร็จแล้วหยุดลง ความอบอุ่นบนร่างกายกลับลดฮวบลงเร็วยิ่งกว่าเดิม

ทั้งที่เป็นเช่นนี้ หล่อนยังคงกัดฟันเดินต่อไปได้อีกกว่า 30 กิโลเมตร ในยามที่รู้สึกว่าไม่อาจทนต่อไปได้อีกแล้ว ก็แลเห็นจางเฟิ่งเจียวเข้าพอดี

ชั่วขณะนี้ เหวินซูรู้สึกว่าจางเฟิ่งเจียวเปรียบเสมือนลำแสงหนึ่ง ที่ส่องสว่างมิใช่เพียงหนทางเบื้องหน้า แต่เป็นเส้นทางแห่งชีวิตของหล่อน