ตอนที่ 11 คำหวังดีเตือนคนดื้อไม่ได้

ตอนที่ 11 คำหวังดีเตือนคนดื้อไม่ได้

จางเฟิ่งเจียวเหนื่อยมากจริง ๆ หัวพอแตะหมอน ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

ยังไม่ถึงหกโมงเช้า จางเฟิ่งเจียวก็รู้สึกว่ามีคนมาผลักตัวเอง ความจริงเวลานี้เธอเพิ่งนอนไปได้แค่สองชั่วโมง กำลังอยู่ในช่วงหลับสนิท

จางเฟิ่งเสียเห็นว่าผลักขนาดนี้น้องสาวคนที่ห้ายังไม่ตื่น ก็โมโหตะโกนลั่น “เสี่ยวอู่ เสี่ยวอู่ ฉันจะไปอยู่แล้ว เธอยังไม่คิดจะลุกขึ้นมาส่งฉันอีกเหรอ”

เจอผีหลอกแล้ว เธอไม่ได้เจอจางเฟิ่งเสียมาตั้งหลายปีแล้ว อีกอย่างคนคนนั้นก็ตายไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเธอถึงได้ยินเสียงของยัยผีนั่นได้

จางเฟิ่งเสียโยนเสื้อผ้าเก่าที่ปะชุนตัวหนึ่งข้ามมา พูดด้วยน้ำเสียงเชิงทำทาน “ฉันไปบ้านป้าใหญ่ก็มีเสื้อผ้าชุดใหม่ใส่แล้ว เสื้อตัวนี้ยกให้เธอไป”