ตอนที่ 404 รู้สึกสงสารอยู่นิดหน่อย

ตอนที่ 404 รู้สึกสงสารอยู่นิดหน่อย

“สวัสดี เสี่ยวหัว”

ลั่วชิงเหยาตอบอย่างอ่อนโยน สายตามองมาที่เขา อดพูดเบา ๆ ไม่ได้ “เธอผอมเกินไป ดูท่าทางคงลำบากมามากที่โน่น”

หยูหัวได้ยินก็แก้มแดงเรื่อ ยิ่งขี้อาย “ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว ตอนที่ถูกส่งไปชนบท ผอมกว่านี้อีก”

ยุคที่วัตถุสิ่งของขาดแคลน จะมีคนอ้วนสักกี่คน?

แต่หยูหัวผอมจนทำให้ใจหายจริง ๆ

ไม่เพียงรูปร่างซูบผอม ยังมีทีท่าคล้ายอกไก่ให้เห็นราง ๆ นี่คือโรครากที่เกิดจากภาวะขาดสารอาหารรุนแรงเรื้อรัง

ลั่วชิงเหยาเริ่มรู้สึกสงสารหนุ่มคนนี้อยู่นิด ๆ

เธอยิ้มพูด “มา ยื่นมือมาให้ฉันจับชีพจรหน่อย”