กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 312 สหายร่วมรบคือพี่น้องที่ดี
เมียจะไปอยู่ที่กรมสองวัน และเธอบอกว่าว่างเมื่อไรจะไปเป็นเพื่อนเขา
แผลใจของฝู่เป่ยหานหายเองแล้ว!
ล้างหน้าล้างตาเสร็จ สองคนก็นั่งลงกินข้าว
ฝู่เป่ยหานถามเรื่องเปิดร้านที่อำเภอฉิน แล้วบอกว่าตัวเองมีสหายร่วมรบอยู่ที่นั่น
มีคนรู้จักก็ทำธุระง่าย!
ตาของลั่วชิงเหยาสว่างขึ้น “สนิทกันมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ฝู่เป่ยหานพยักหน้า “ใช่ สนิทกันมาก เขาจบมหาวิทยาลัยแล้วถูกส่งไปประจำกองทัพภาคตะวันตกเฉียงใต้”
“ในการรบใหญ่ปีที่แล้ว มือซ้ายของเขาถูกสะเก็ดระเบิดขาดตั้งแต่ข้อมือ แต่เขาก็ยังพากองกำลังยึดตำแหน่งที่มั่นของศัตรูได้”