กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 259 ความคิดเล็ก ๆ ของคนสองคน
เมื่อได้ยินเสียง ลั่วชิงเหยาก็ได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน
เธอตบศีรษะตัวเองเบา ๆ ฉันเป็นอะไรไป?
ถึงกับนั่งเหม่อได้?
ให้ตายสิ!
คงต้องอยู่ห่างจากฝู่เป่ยหานหน่อยแล้ว หากอยู่กับเขานาน ๆ สมองของเธอคงทึ่มลง
ลั่วชิงเหยากลับมาเป็นปกติ “หันหลังไป ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”
ฝู่เป่ยหานได้ยินแล้วใบหน้าก็กระตุก สีหน้าภาคภูมิใจปรากฏออกมาอย่างปิดไม่มิด ตอนนี้จะเขินไม่สายไปหน่อยหรือ?
ตอนที่วางยาเขา ใบหน้าของเธอดุดันขนาดนั้น…หากอยากเข้าใจคนคนหนึ่ง ก็ต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้มากจริง ๆ!
ต่อไปหากมีเวลา เขาจะต้องไปรับภรรยาตัวน้อยมาอยู่ข้างกาย