กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 175 ชื่อของเจ้าตัวเล็กสองคน
ฝู่เป่ยหาน “...”
*ตอนนั้นฉันกำลังจะไปสนามรบ กลัวเธอจะกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับต่างหาก*
เมื่อเห็นผู้ชายที่พูดไม่ออก ลั่วชิงเหยาก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
*พูดไม่ออกแล้วหรือ*
*ฉันจะให้นายหนี*
*คิดว่าพอนายไม่พูด ฉันก็จะวางใจได้สินะ*
ช่างเถอะ
ผู้ชายคนนี้เป็นคนพูดน้อย ปากเหมือนไม่ได้งอกมา
ลั่วชิงเหยากลอกตาใส่ฝู่เป่ยหาน แล้วพูดว่า “เอาล่ะ ฉันบอกว่าจะพิจารณา ก็คือจะพิจารณา”