ตอนที่ 112 ใช้ไม่ได้ก็ได้ แต่อย่าไม่ให้

ตอนที่ 112 ใช้ไม่ได้ก็ได้ แต่อย่าไม่ให้

ลั่วชิงเหยาไม่ใช่คนที่ไม่มีปากมีเสียง เธอมีอะไรก็ต้องพูดออกมา

“ฝู่เป่ยหาน คุณสงสัยว่าฉันถูกคนอื่นสับเปลี่ยนตัวหรือ?”

ฝู่เป่ยหานเงียบไปครู่หนึ่ง “ก็สงสัยอยู่บ้าง”

“แต่ผมคิดว่าผมคงคิดมากไปเอง”

“ถ้าคุณไม่ใช่คุณจริง ๆ พ่อแม่ของคุณคงรู้ตัวไปนานแล้ว พวกเขารักคุณขนาดนั้น”

ทหารที่ยอดเยี่ยมย่อมมีความระแวดระวังสูง ลั่วชิงเหยาเข้าใจเรื่องนี้ดี

ถ้าฝู่เป่ยหานไม่สงสัย เธอคงต้องสงสัยฉายาราชาทหารของเขาแล้ว

เธอยิ้ม “แน่นอนว่าไม่เหมือนเดิม”

“ตอนนี้ฉันคือฉันทั้งก่อนเสียความทรงจำและหลังเสียความทรงจำ”