เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฟู่ชิงฮวนมิได้หลับมิได้นอนตลอดทั้งคืน
เช้าตรู่วันถัดมา นางมองดูเสิ่นรั่วซีที่ตื่นนอนแล้วจูงต้าไป๋เดินออกมา ก็เอ่ยปากด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ซีซี เจ้าตื่นแล้วหรือ
ซีซีนึ่งซาลาเปาที่เจ้าชอบกินให้แล้ว ทั้งยังต้มข้าวต้มไข่ไว้อีกด้วย พวกเรากินอะไรเสร็จแล้ว เจ้าแอบพาน้าไปดูที่คฤหาสน์หลวงสักหน่อย ดีหรือไม่”
เสิ่นรั่วซีขมวดคิ้วเล็ก ๆ พลางรีบเอ่ยห้ามปราม
“ท่านน้าอย่าไปเลยเจ้าค่ะ หากท่านเห็นลุงใหญ่หมดสติไม่ฟื้นตลอดเวลา ย่อมต้องรู้สึกทรมานใจเป็นแน่
ท่านยังตั้งครรภ์น้องสาวอยู่นะเจ้าคะ พวกเราอย่าไปให้เหน็ดเหนื่อยเลย”
ใบหน้าของฟู่ชิงฮวนซีดขาว ขอบตารื้นแดงขึ้นมาในชั่วพริบตา
“เมื่อคืนข้ามิได้ข่มตาหลับตลอดทั้งคืน ในใจปล่อยวางไม่ลงจริง ๆ ข้าต้องไปดูเขาสักหน่อยให้ได้
ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้หรือไม่ แต่ข้าก็แค่วางใจในตัวเขาไม่ได้”