เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นรั่วซีรีบเอ่ยปากห้ามปรามน้าหญิงของตนทันที ด้วยเกรงว่านางจะวู่วามทำตามอารมณ์ชั่ววูบ
นางเอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงแผ่วเบา ว่าหากฟู่ชิงฮวนอยู่ต่อในคฤหาสน์ไร่นา ข้างกายยังมีคนคอยดูแล วันเวลาจะได้สงบสุขสบายใจ
หากดึงดันจะกลับชายแดนเหนือ ตัวคนเดียวไร้ที่พึ่งพิง ย่อมต้องน่าเวทนายิ่งนัก
“น้าหญิง ต่อให้ครั้งนี้ท่านถูกคนหลอกลวง ภายหน้าไม่ไปมาหาสู่กับเขาอีกก็สิ้นเรื่อง ไม่จำเป็นต้องประชดประชันแล้วหนีกลับไปตกระกำลำบากที่ชายแดนเหนือเลย”
ฟู่ชิงฮวนนั่งอยู่ที่เดิม ร่ำไห้จนมิอาจหักห้ามใจ แววตาเปี่ยมล้นด้วยความคับแค้นใจและขื่นขม
“ข้ารู้ว่าข้าโง่เขลา ข้าถูกเขาหลอกลวงจนหมดสิ้น ในใจทรมานเหลือเกินจริง ๆ
ข้ามิได้สนใจว่าจะได้แต่งให้เขาหรือไม่ ข้าเพียงรู้สึกว่าเขานิสัยชั่วร้ายเกินไป ตั้งแต่ต้นจนจบเอาแต่คิดคำนวณและหลอกลวงข้า”