กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บนเนินเขาที่ไม่ไกลจากด้านหลัง หลงอี หลงเอ้อร์ หลงซาน และหลงซื่อ ทั้งสี่คนยืนอยู่อย่างเงียบงัน
ทั้งสี่คนมองดูฝ่าบาทผู้สง่างามของตนเอง กลับถูกคุณหนูน้อยผู้หนึ่งแบกเดินลงเขาไป ยืนนิ่งงันอยู่กลางสายลมจนสับสนไปหมดตรงนั้น
หลงซื่อแลเห็นจ้าวหลงฉี่ทำสัญญาณมือมาทางพวกเขา ทั้งร่างก็ชะงักไปชั่วขณะ ยกเท้าหมายจะพุ่งลงเขาไปตามผู้เป็นนาย
ใครเล่าจะรู้ว่าเพิ่งวิ่งไปได้สองก้าว คอเสื้อด้านหลังก็ถูกคนคว้าหมับเอาไว้
หลงอีดึงตัวเขาไว้ เกือบจะอดด่าออกมาไม่ได้ “เจ้าจะทำอะไรกัน คิดจะไปทำลายเรื่องดีของนายท่านหรือ”
หลงซื่อร้อนรนเอ่ยว่า “นายท่านถูกคนจับตัวไปแล้ว พวกเรายังไม่ไปช่วยอีกหรือ”
“ตาข้างไหนของเจ้าเห็นว่านายท่านถูกจับตัวไป”
หลงอีเอ่ยอย่างอารมณ์เสีย “นายท่านส่งสัญญาณมือให้พวกเราถอยไปชัด ๆ”
หลงเอ้อร์และหลงซานพยักหน้าเห็นพ้องพร้อมกัน
“ฝ่าบาทบ้านเรามีวรยุทธ์ติดตัว แม้จะเทียบชั้นยอดอย่างอ๋องฉิงไม่ได้ แต่รับมือคุณหนูธรรมดาคนหนึ่งก็เหลือเฟือแล้ว”