เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฟู่ชิงฮวนรู้สึกมึนงงไปบ้างแล้ว ยามมองเด็กน้อยเบื้องหน้าที่เอ่ยจาเป็นคุ้งเป็นแคว นางจึงเอ่ยอย่างลังเลว่า “ที่เจ้าพูดมาเหล่านี้ อาจจะถูกต้อง
แต่ก่อนข้าเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยสงสัย
ยามนั้นที่ข้าต้องหนีตายหัวซุกหัวซุนตามเส้นทางภูเขารอบเมืองหลวง ข้าก็เฝ้าคิดมาตลอดว่า ไฉนจึงได้ประจวบเหมาะเช่นนั้น เหตุใดจึงมีโจรภูเขาโผล่มาลอบสกัดสังหารข้าแถบชานเมืองหลวงพอดิบพอดี
ขบวนของข้ามีเพียงรถเทียมลาผุพังหนึ่งคัน สารถีชราหนึ่งคน หญิงชรารับใช้หนึ่งคน รวมทั้งข้าที่เป็นบุตรสาวผู้ตกยากของขุนนางผู้ภักดีอีกหนึ่งคน พวกมันจะลำบากมาดักปล้นชิงบนเส้นทางด้วยเหตุใดกัน บนตัวข้าไม่มีทรัพย์สินมีค่ามากมายอันใดเลยสักนิด
ภายหลังข้าถึงได้ตระหนักแจ้ง พวกมันไม่ได้มาเพื่อปล้นชิงทรัพย์สินเลยแม้แต่น้อย ทว่าตั้งใจมาเพื่อเอาชีวิตของข้าโดยเฉพาะ
ข้าเห็นกับตาตนเองว่าลุงเฉียน สารถีประจำตระกูลถูกดาบเดียวปลิดชีพ ล้มลงจมกองเลือด