เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อันกุ้ยเฟยโมโหจนแผดเสียงร้องลั่น “ตอนนี้เท้าของข้าปวดจะตายอยู่แล้ว พวกเจ้าที่เป็นหมอหลวงรีบมารักษาให้ข้าเดี๋ยวนี้!
หากรักษาไม่หายจนกระทบกระเทือนครรภ์มังกรของข้า พวกเจ้าคนไหนจะรับผิดชอบไหว?
วันนี้ข้าขอพูดไว้ตรงนี้เลย หากตรวจหาสาเหตุจากสมุนไพรไม่ได้ เช่นนั้นก็ต้องเป็นสมุนไพรชาที่พระชายาอ๋องฉิงเคยให้ข้าใช้มีปัญหาแน่!”
“ครานั้นนางไม่ยอมใช้สมุนไพรชาเอง ซ้ำยังกังวลว่าสมุนไพรชาจะส่งผลเสียต่อลูกที่ยังกินนมแม่ แต่หันกลับมากลับกล้าเอาสมุนไพรตัวนี้มาใช้กับเปิ่นกง เห็นได้ชัดว่าพระชายาเจ้ามีเจตนาชั่วร้าย!”
เสิ่นเถิงโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงตรัสเช่นนี้ได้อย่างไร?
ครานั้นท่านถูกสุนัขดุร้ายกัด บาดแผลจำเป็นต้องทำการเลาะเนื้อตายอย่างเร่งด่วน หากไม่มีสมุนไพรชานั่น ท่านจะทนทานความเจ็บปวดเช่นนั้นไหวได้อย่างไร?